^{هر انسان را خود پیامبری ست}

^اگرش

^{از کابوس شب زخم}

^{بسلامت برخیزد}

^و

^{به صبح خیابان برود .}

^{یاران من}

^{پیامبری را}

^{از کوچه های فقر آموخته اند}

^{که این چنین}

^{خاکستر بر سرو صلیب بر دوش و آتشکده ها دردل}

^{عاشق و مست و بی قرار}

^{زندگی را به آیینی دیگر}

^{به رسالت برخاسته اند .}

^{یاران من}

^{پیامبری را از توانمندی انسان آموخته اند}

^{که فریباتر از معجزهٌ عشق}

^{شوریده و شنگ و شیدا}

^{از خویشتن خویش درگذشته اند}

^{تا گذرگاه های نا امن حیات را}

^{امنیتی بخشند .}

^{من در عصر ناستوده ها}

^{برآن آستانه یی}

^{سر به ستایش می نهم ای رفیق !}

^{که میان سیلاب ها و توفان ها}

^{استوار و پر شکیب}

^{برایستاده است}

^{تا غریقان و خانه برباد وآب زدگان را}

^{نشانه یی}

^{از همت وشرف باشد .}

^{از کُـنج خویش}

^{سر از کابوس شب زخم}

^{بر می دارم}

^{به خیابان می آیم}

^{که رسولان عصر}

^{منتظرند .}

  ^{رحمان کریمی}

                                                ^{30  ژانویه  2004}